[EGOT]Journal

posted on 04 Sep 2013 21:34 by iamveho in EGoT
 
...Winter is coming...
...เหมันต์กำลังเยื้องกราย...
 
ไม่ว่าจะเป็นฤดูหนาวจริงๆหรือการเปรียบเปรย แต่วินเทอร์เฟลกำลังเผชิญกับบางสิ่งบางอย่างที่โหมกระหน่ำเข้ามา ทั้งดุดัน และไร้ความปราณี ซึ่งบางที...
การเผชิญพายุหิมะครั้งที่ร้ายแรงที่สุดในรอบ10ปีอาจจะรู้สึกดีกว่า...
อย่างน้อยก็ทางด้านจิตใจ...
 
ท่ามกลางห้องเงียบสงัดบนหอคอยสูง บุรุษร่างใหญ่ ยืนบีบอิฐที่ขอบหน้าต่างทอดสายตาไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แผ่นหลังที่เคยดูกว้างใหญ่พร้อมจะแบกรับเมืองได้ทั้งเมือง บัดนี้กลับดูเล็กลงไปถนัดตา
 
ยังพอทนไหว...
 
เป็นที่รู้กันของบรรดาคนสนิทและครอบครัว เมื่อใดที่เฟอร์ดินานด์ สตาร์คไม่สบายใจ เขามักจะขอปลีกตัวหลบไปอยู่เงียบๆคนเดียว...
 
ความยุติธรรมไม่มีอยู่จริง...
 
เกือบทุกคนสามารถเปิดเผยความอ่อนแอของตัวเองได้ แต่นั่นไม่ใช่เขา...
ไม่ใช่สำหรับคนที่ต้องแบกรับและดูแลคนทั้งเมือง...
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องเข้มแข็งตลอดเวลา
 
*******
 
"เจ้ากำลังทำอะไร!!"เสียงทุ้มใหญ่ตวาดใส่เด็กชายวัยสิบเอ็ดที่กำลังก้มหน้ามองพื้นอย่างฉุนเฉียวและเศร้าสร้อย แทนคำตอบ ริมฝีปากเล็กกลับเม้มแน่น
 
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คงต้องโดนต่อว่าและลงโทษ...
ไม่ว่าเหตุผลอะไร เขาก็ต้องโดนแบบนั้นทุกครั้ง
ป่วยการที่จะเอ่ยสิ่งใด...
 
"เฟอร์ดินานด์... ไปเดินรอบเมือง" คำสั่งบทแรกของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นแววตาที่มองนิ่งอย่างไม่ตอบรับสิ่งต่างๆ เด็กน้อยตาสีฟ้าซีดใจชื้นขึ้นนิดหน่อยที่ไม่ต้องอยู่ทนแรงกดดันของบิดาต่อ และเดินหนีออกจากโถงอย่างไวเช่นนกที่โดนปล่อยจากกรง
 
ทุกอย่างที่ยังวนเวียนในหัวยังก่อกวนอารมณ์ของเด็กชายราวกับโคลนที่โดนตะกุยขึ้นมาบนน้ำ
 
ต้องจัดการ
 
ต้องจัดการ
 
ต้องจัดการ
 
สมองของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับการเดิน หากแต่คิดวิธีจัดการคนที่ทำให้เขาอารมณ์เสีย
 
"ใครทำอะไรนายน้อยของข้าอีกแล้วล่ะ"
เสียงขบขันปนเป็นห่วงของนักรบผู้ดูแลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าม้าหมากรุกของทายาทแห่งวินเทอร์เฟล แทนคำตอบ ดวงตาสีฟ้าซีดเหลือบมองคนตัวสูงกว่าอย่างอารมณ์ไม่ดีแล้วเดินไปเรื่อยๆตามเส้นทางรอบเมือง
 
"นายน้อยโดนใครทำอะไรมา"
ป้าที่ทำขนมปังส่งวินเทอร์เฟลทุกวันเดินเข้ามาหาเด็กน้อยแล้วย่อตัวลงถามด้วยความเป็นห่วง
 
"มายลอร์ด ท่านไม่สบายใจอะไรบอกข้าได้นะ"
คราวนี้ก็ครูฝึกดาบ...
 
ทำไมคนอื่นต้องยุ่งวุ่นวายกับข้านัก เด็กชายเดินผ่านไปเฉยๆราวกับไม่ได้ยินอะไรและรีบเร่งฝีเท้าก่อนที่ตัวเองจะเจอคำถามอะไรอีก พอผ่านเข้าสู่หมู่บ้าน เหมือนว่าจะเป็นดังที่ต้องการ
ไม่มีคนเดินเข้ามาหา
ไม่มีคำถาม
แต่กลับโดนซุบซิบน่นทาจากระยะไกลด้วยสายตาหลากหลายรูปแบบ ทั้งกังวล ทั้งสงสาร ทั้งเหยียดหยาม ทั้งเวทนา สายตาที่เคยจับจ้องแต่ทางเดินด้านหน้าตัวเอง2ก้าว กลับปรายตามองกลุ่มนินทาไปตามทางอย่างเสียอารมณ์
 
ร่างเล็กรีบสาวเท้าให้ไวขึ้นจะได้หนีสายตาคนอื่นกลับเข้าปราสาท เขาเบื่อพวกสอดรู้สอดเห็น บุรุษชุดเทายืนรออยู่ที่ประตูทางเข้า ยื่นชามใส่น้ำให้นายน้อยของตนเอง
"ขอบคุณแมสเตอร์"
มือเล็กๆยื่นมือไปรับชามขนาดใหญ่อย่างเหนื่อยอ่อน
เขารีบเดินมาตลอด บางช่วงก็แอบวิ่ง ทำให้กระหายน้ำอยู่ไม่น้อย และแมสเตอร์ก็คงเข้าใจเป็นอย่างดี...
ไม่มีใครรู้ใจของเฟอร์ดินานด์สตาร์คเท่าแมสเตอร์ลูเธอร์
ชามถูกยกขึ้นจรดริมฝีปาก แต่โดนมือที่เต็มไปด้วยรอยยับแตะหยุดไว้
 
"ท่านลองมองลงไปสิ"
ดวงตาสีฟ้าซีดประสานกับเงาของตัวเองในน้ำ พบกับหน้าตาดูเศร้าหมอง เบื่อโลก และหงุดหงิด เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองแมสเตอร์ราวกับจะขอคำอธิบาย
 
"ท่านรู้การกระทำของลอร์ดบิดาท่านดีอยู่แล้ว นายน้อย"
ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด ที่แมสเตอร์จะอ่านใจเขาออก แต่บางครั้งก็เก่งเกินไป
 
"ท่านเป็นเพียงต้นอ่อน กว่าจะเติบโตจนกลายเป็นนายใหญ่แห่งวินเทอร์เฟล ท่านยังต้องสร้างแก่นขนาดใหญ่ ที่ห่อหุ้มด้วยเปลือกไม้อันสง่างาม บิดาท่านคงเป็นกังวล"
 
"ข้าเข้าใจ"
เฟอร์ดินานด์พยักหน้าสองทีแล้วยกชามน้ำในมือขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจใยดีคำสั่งสอนนั้นนัก
 
แต่ครั้งหน้า
...
...
...
จะไม่มีอีก
 
ชามว่างเปล่าถูกทิ้งลงบนพื้น เท้าขยับก้าวไปด้านหน้า หลังตรง ไหล่ผายออก คอตั้งขึ้น สายตามองไปด้านหน้าอย่างเข้มแข็ง
แมสตอร์โน้มตัวก้มลงหยิบชามโลหะบนพื้นขึ้นมาแล้วมองแผ่นหลังเล็กๆที่ดูกว้างขึ้น อย่างสงบ แม้ปากของเขาจะมิได้เปิดอ้าร้องด้วยความดีใจ แต่ในใจลึกๆ เขาก็ภูมิใจในตัวทายาทแห่งวินเทอร์เฟลอยู่ไม่น้อย บางทีเขาก็สงสารที่เด็กตัวน้อยๆต้องแบกรับเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่ในเมื่อเขาตั้งใจที่จะแบกรับ แมสเตอร์ก็มีหน้าที่สนับสนุนนายน้อยอย่างเต็มความสามารถ
 
******
 
ลิ้นหยาบเลียมือหนาเบาๆราวกับปลอบประโลม รอยยิ้มถูกเหยียดขึ้นที่มุมปากแล้วขยับมือไปลูบขนหนาของไดร์วูฟสาวที่นั่งตาละห้อยอยู่ข้างๆ
 
รอยยิ้ม มิใช่รอยยิ้มแห่งความสุข หากแต่เป็นรอยยิ้มเหยียดในความเวทนา
แม้แต่สุนัขป่ายังเป็นห่วง
 
ดวงตาสีฟ้าซีดฉายแววเช่นปกติอีกครั้ง
 
ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นคนของวินเทอร์เฟลก็จะอยู่ที่นี่ ไม่อพยพออกไปไหน
เขาก็มีหน้าที่แก้ปัญหาให้กับคนในเมืองเช่นกัน
 
มือหนาเกลี่ยขนหนาของเรนที่หมอบอยู่เบาๆพลางใช้ความคิด ริ้วรอยบนใบหน้าของเขา ไม่ได้เพิ่มขึ้นมานานหลายปีแล้ว แต่ไม่มีสิ่งใดที่จะหยุดอายุ และความเครียด เขาตัดสินใจแล้ว อีกไม่นาน เขาจะอยู่บนอานม้าอีกครั้ง คราวนี้เขาจะมุ่งหน้าสู่ปราสาทบนเขาสูงชันแห่งเอียรี่...

Comment

Comment:

Tweet

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 4,370 ตัว
คำที่กำหนดให้ 9 คำ

รวมทั้งหมด 4370/7 = 624.29
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 400, Merit 9

#3 By EGoT on 2013-10-01 02:16

ครอบครัวนี้... เป็นผู้นำที่สอนให้ลูกเป็นผู้นำได้ยอดมากเลยนะ

#2 By mo.saic on 2013-09-10 10:01

ป๋าาาาาาาา /โผล่มาสกรีม โถ เด็กน้อย.... ชอบวิธีสอนลูกของคุณป๋าของป๋าเหมือนกันนะ มิน่าเฟอร์ถึงเป็นแบบนี้ confused smile

#1 By Gwenhwyvar on 2013-09-08 02:33