[EGOT]ในมโน#1

posted on 20 Jun 2013 13:10 by iamveho in EGoT

 

 
Ferdinand Stark
Devine
 

 

*หมายเหตุ เรื่องทั้งหมดในเอนทรี่นี้ เป็นมโนล้วนๆ ไม่เคยเกิดขึ้นจริง*

 

*หมายเหตุ เรื่องทั้งหมดในเอนทรี่นี้ เป็นมโนล้วนๆ ไม่เคยเกิดขึ้นจริง*


*หมายเหตุ เรื่องทั้งหมดในเอนทรี่นี้ เป็นมโนล้วนๆ ไม่เคยเกิดขึ้นจริง*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

ท้องฟ้าสีม่วงค่อยๆกลืนกินวินเทอเฟลให้เข้าสู่เวลาพักผ่อน คนทั่วไปต่างเลิกงาน และไปหาอะไรใส่ท้องเพื่อป้องกันความหิวโหยตลอดทั้งคืน หลายครอบครัวกำลังรวมตัวกันเพื่อเล่านิทานให้ลูกๆฟัง เสียงจ๊อกแจ๊กในบ้านดังออกมาพร้อมเสียงหัวเราะร่วนของเด็กๆ บางคนกำลังมีความสุขกับโสเภณีในซ่องที่พร้อมจะพลีกายสร้างความสุขสนองตัญหา เพื่อเงินเลี้ยงชีพ ดูเหมือนว่าผู้คนกำลังมีความสุขกับยามเย็นในรั้วปราสาท ถึงกระนั้นก็ยังมีบางคนที่ไม่สามารถใช้เวลาปรนเปรอตนเองได้เพราะพวกเขามี หน้าที่ต้องรับผิดชอบ...


เช่น นักรบประจำตัวของ ลอร์ด ออฟ วินเทอเฟล

 

ในห้องกว้าง มีเพียงโต๊ะทำงานกับเก้าอี้สองสามตัวที่ไว้สำหรับรับแขกพิเศษบางโอกาส ปากกาขนนกถูกดีดหมุนและเคาะเป็นจังหวะบางครั้งคราว พร้อมเสียงขูดกระดาษเป็นระยะ กระดาษหลายแผ่นถูกวาง เขียน พลิก และโยนไปอีกกองส่งเสียงพรึบพับตลอดเวลา ทุกอย่างวนไปวนมานานหลายชั่วโมงราวจะไม่มีที่สิ้นสุด

แต่บุรุษหนุ่มก็ยังนั่งนิ่งตามคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างเชื่อฟัง... สายตาของเขากำลังมอง ซัน วิน เรน ที่หมอบอยู่หน้าโต๊ะทำงานของบุรุษร่างหนาด้วยสายตาที่ยากคาดเดา

และในที่สุด เสียงเคาะปากกาก็หยุดลงตามด้วยเสียงกระดาษที่ถูกม้วน

สายตาของเฟอร์ดินานด์มองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูเวลาแล้วหันมาหาบุรุษอีกคนในห้อง

 

"นี่ข้าลืมสั่งให้เจ้ากินข้าวตามเวลาอีกแล้วสินะ" ผู้เป็นนายส่ายหัวให้ความสะเพร่าของตัวเอง "ดิไวน์ เย็นนี้เจ้าอยากทานอะไร"


 

“อาหารที่มนุษย์ปรกติทานได้”  น้ำเสียงอีกฝ่ายเรียบเฉยนัก  ประโยคคำตอบฟังดูกวนประสาท  หากผู้เป็นนายนั้นรู้...อีกฝ่ายหมายความตามที่พูดจริงๆเท่านั้น  และเป็นอย่างนั้นเสมอมา  


 

ลอร์ดสตาร์คยิ้มขำให้กับคนตรงหน้า... ทั้งๆที่เขารู้อยู่แก่ใจว่าหากขอความเห็นจะได้คำตอบที่เรียบง่ายกลับมาเสมอ

 

"งั้นเจ้าทานอะไรบ่อยที่สุด ก็ให้เอาสิ่งนั้นมาสองที่กับไวน์เหยือกหนึ่ง ข้าจะทานอาหารเย็นกับเจ้าที่นี่วันนี้... อ่อ อย่าลืมหาเนื้อมาให้ ซัน วิน เรน ด้วย" เขาระบุคำสั่งอย่างชัดเจนให้อีกคนทำตาม แล้วหันมาสะสางกับงานตรงหน้าต่อ


 

เขาพยายามทำงานหนักเกือบทุกวัน เพื่อจะให้ประชาชนในวินเทอเฟลอยู่อย่างอิ่มท้อง นอนหลับสบายข้างเตาผิงอุ่น ได้อยู่กับลูกๆใต้หลังคาบ้านหลังเล็กๆ มีงาน มีรายได้ และใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขเท่าที่คนคนหนึ่งจะพึงมี... แต่เขาก็ต้องแลกมาด้วยความห่างเหินกับครอบครัว...


 

บางครั้งเขารู้สึกว่า เขามีเวลาให้กับนักรบตรงหน้ามากกว่าลูกๆของเขาเสียอีก... บางที อาจจะมากกว่าภรรยาคนใหม่เสียด้วยซ้ำ...


 

หัวโลหะของขนนกถูกเคาะเป็นจังหวะอีกครั้งพร้อมเสียงพลิกกระดาษโดยไม่รู้สึกว่าอีกคนได้หายตัวออกไปข้างนอกแล้ว


 

ไม่นานนักกลิ่นหอมของเนื้อกระต่ายย่างก็ลอยเข้ามาในห้องพร้อมเสียงบานประตูไม้ ขูดไปตามพื้น เสียงถาดกระทบโต๊ะดังขึ้นตามด้วยเสียงกรุ้งกริ้งของแก้วโลหะเสียดสีกันเป็น สัญญาณว่าอาหารมื้อค่ำของผู้เป็นนายได้ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว


 

"เสร็จแล้วหรือ" ดวงตาสีฟ้าซีดไม่ได้ละออกจากกระดาษตรงหน้าแม้แต่น้อย เขาเชื่อว่าเมื่อไหร่ที่นักรบคนสนิทบอกว่าพร้อม ก็จะเป็นอย่างนั้นตรงตามที่บอก


 

"เรียบร้อย" คำตอบเรียบง่ายและจบในตัวเองดังขึ้นจากปากของดีไวน์

ร่างหนาวางปากกาบนร่องเสียบแล้วปิดจดหมายฉบับสุดท้ายของวัน เงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่ยืนเรียบร้อยรอรับคำสั่งอย่างสงบ


 

"นั่งลงสิ ทานมื้อเย็นเป็นเพื่อนข้าหน่อย" โดยปกติ ผู้ปกครองแห่งเมืองเหนือเป็นคนใช้คำสั่งอย่างระมัดระวัง แต่ละคนมีหน้าที่ของตนเอง นักรบคือนักรบ คนรับใช้คือคนรับใช้ เขาไม่ค่อยสั่งให้ใครทำหน้าที่นอกเหนือจากตำแหน่งที่ได้รับ...


 

แต่สำหรับดีไวน์...


 

เขาเป็นคนพิเศษ...


 

ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามผู้สูงวัยกว่าช้าๆ แม้จะไม่คุ้นชินนัก แต่เขาก็ถูกสั่งให้นั่งกินอาหารเป็นเพื่อนอยู่บ้างหลายครั้ง ในครั้งแรกๆออกจะเป็นเรื่องน่าแปลกใจ  แต่สำหรับตอนนี้...


 

ก็แค่คำสั่งธรรมดา...


 

รอยยิ้มบางบ่งบอกความพอใจของชายวัยกลางคนขณะมองชายหนุ่มปฏิบัติตามคำสั่ง ส้อมถูกยกขึ้นกดเนื้อกระต่ายไว้กับจาน ตามด้วยมีดที่เลื่อยเนื้อให้แยกออกจากกัน เมื่อผู้เป็นนายเริ่มลงมือแล้ว ผู้ติดตามจึงเริ่มขยับมือจัดการอาหารตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน


 

"ข้าพึ่งรู้ว่าเจ้ากินกระต่ายย่างบ่อย ข้านึกว่าเจ้ารักสัตว์ทุกชนิดซะอีก" ชายดวงตาสีฟ้าซีดเริ่มเปิดบทสนทนา


 

"อาหารคืออาหาร เนื้อกระต่ายหาง่ายไม่ยุ่งยาก และมีรสชาติดี" นักรบหนุ่มตอบเรียบๆ


 

"ช่วงที่เจ้าไม่ได้อยู่กับข้า เจ้าหาความสำราญใจจากสิ่งใดบ้าง? เจ้าคงไม่ได้เลี้ยงกาอย่างเดียวใช่มั้ย?"

"ข้าซ้อมดาบ  บางทีก็ออกไปหาของในป่า  และบางครั้งก็เข้าเมือง"   ดีไวน์จบประโยคของตนแค่นั้น  ดวงตาสีน้ำตาลมองตรงมายังคู่สนทนา  


 

รอยยิ้มมุมปากของผู้เป็นนายผุดขึ้นราวกับรู้ทันแต่ก็ไม่ได้ละสายตาจากอาหารตรงหน้า “ก็ดี... งั้นเจ้ามีอะไรกับผู้หญิง