[CS]GI:เรื่องลับวันกีฬาสี
posted on 06 Nov 2008 00:10 by iamveho in CUBIC-SCHOOLเรื่องนี้เป้นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลูกบาศก์ http://cubicschool.exteen.com/
‘นี่มันอะไรกัน!!’ คำถามหลายอย่างผุดขึ้นในหัวสมองของศนธิยา
อุทิศฐานที่แข่งมวยอยู่ในขณะนี้มันต่างจากที่เธอเคยรู้จักเกินไป..
ร่างสะบักสะบอมก้าวลงมาจากเวทีแข่งขันช้าๆ แต่ทว่า ผู้คนรอบข้างกรูเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว รวมทั้งศนธิยา...
ถึงกระนั้น แม้จะไปให้ถึงก็ยังสุดจะคว้า... เหมือนกับ เด็กที่นั่งเกาะขอบทีวี ได้แค่มองอยู่อย่างไร้ตัวตน....
คิดแล้วก็ตลกนะ เธอเป็นราชีนี แต่กับแค่อัศวิน เธอยังไม่สามารถจะเอื้อมถึง...
ศนธิยาหันหลังกลับแล้วเดินออกไปจากบริเวณการแข่งขันเงียบๆ... ปล่อยให้ขา พาเธอไปยังสถานที่เงียบสงบซักแห่ง... ให้เธอได้ออกมาจากความวุ่นวาย มิใช่บรรยากาศภายนอก หากภายในใจที่สับสนวุ่นวายซะยิ่งกว่า ไนน์วันวัน
...
...
ฉันกำลังเป็นบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย ฉันโมโหที่ไปถึงตัวกิ๊ฟไม่ได้งั้นหรอ...
ไม่ใช่หรอก มันไม่ใช่หน้าที่อะไรขงเราซักหน่อย ทำไมเราต้องไปหาด้วย ไม่มีเหตุผล
แต่ที่กิ๊ฟทำลงไปวันนี้ก็ไม่มีเหตุผล...
เขาเป็นอะไร... มันไม่เหมือนกับทุกวัน... มันต่างไปจากเดิม...
อ่า...
ใช่...
มันต่างไปจากเดิม...
เขาเหมือน....
เหมือน...
เหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป... แล้วก็...
แล้วก็...
เท่มาก...
ฉันคงรู้สึกแย่ที่ตัวเองแอบปลื้มผู้ชาย... อื่ม... คงจะเป็นอย่างนั้น...
ฉันเป็นทอม ฉันแค่หลงทางไปชั่วครู่เท่านั้นแหละ ฉันคงหลงไปชั่วครู่ ฉันไม่มีทางชอบผู้ชายได้หรอก...
ไม่มีทาง...
ไม่มีทาง...
...
..
.
“คุณอินทรีมาอยู่นี่เองหรอครับ ทุกคนตามหาอยู่เลย” เสียงหนึ่งเรียกเธอกลับมาจากห้วงความคิด
บุรุษตัวเปียกโชกเมื่อครู่กลับมาปรากฏในชุดอัศวินสีขาวสะอาดตา ไม่เหลือสภาพเดิมแม้แต่น้อย อาจมีเพียงรอยช้ำบางๆที่มุมปากบ่งบอกถึงการผ่านศึกหนักมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
“คุณอินทรีเป็นอะไรรึเปล่าครับ” เขาถามต่อเมื่อคนตรงหน้ายังดูนิ่งสนิท
“...” เธอค้างเล็กน้อย... แต่เมื่อได้สติ...“เปล่า แค่คิดว่า นายเป็นบ้าอะไร” นายเป็นอะไรกันแน่นะ....
“เห?”
“นายบ้าเลือดรึไง ถึงได้ไปชกมวยแรงขนาดนั้นหนะ” ทำไมอยู่ดีๆต้องแมนขนาดนั้น นายทำให้ฉันสับสน ฉันอยากให้นายเป็นเหมือนเดิม ฉันชอบผู้ชายไม่ได้... ฉันเป็นทอม..“...”คำพูดของสตรีตรงหน้าทำให้กิ๊ฟถึงกับชะงัก เขารู้สึกว่า... เขาทำให้คนอื่นเป็นห่วง
“เอ่อ..คือ.. ขอโทษนะครับ”
“ขอโทษอะไรนายไม่ได้ทำไรผิด”
“เย้ย...”คำพูดของคนตรงหน้าช่างบ่งบอกอารมณ์ได้เป็นอย่างดี
“เอ่อ.. คือ.. วันนี้อากาศดีนะครับ” อุทิศฐานพยายามแก้สถานการณ์ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการเมินเฉย...
“เสบียงที่ลี่ลี่ทำมาอร่อยมากเลยนะครับ”
“หรอ...”
“....” ยังไม่หมดความพยายาม “เมื่อเช้าคุณอินทรีวิ่งผลัดหญิงเท่มากเลยนะครับ”
ทอมสาวในชุดราชินีมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาด้วยสีหน้าเรียบเฉย สร้างบรรยากาศหนักอึ้งให้กับคู่สนทนายิ่งนักที่ได้แต่พูด... หากไร้ค่า...
อุทิศฐานถอนหายใจแล้วหย่อนตัวลงนั่งข้างๆศนธิยา
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..มีเจ้าชายคนหนึ่งที่เลือดร้อนไม่คิดหน้าคิดหลัง...”อุทิศฐานเริ่มเล่า...
“อยู่มาวันหนึ่งเขาได้เข้าป่าอเมซอนไปล่าฮิปโปโปเตมัส
แต่ในป่านั้นเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายอันตรายมากมาย เช่น ปลาปิรันย่าที่กินคนได้ในเสี้ยววินาที อานาคอนดางูยักษ์แรงมหาศาลที่รัดจนร่างแหลกเหลวได้
ไม่ ยังไม่หมดแค่นั้น มันยังมี แมลงพิษร้ายนานาชนิดที่อยู่กันทุกซอกไม้ แต่เขาไม่กลัว
เขาชอบความท้าทาย
เขาอยากได้หนังฮิปโปมาแต่งห้องโถงในพระราชวัง
และในที่สุด... เขาก็ได้หนังฮิปโปกลับมาฝากเจ้าหญิง
แต่ทว่าเจ้าหญิงโกรธมากที่เจ้าชายไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นเพียงเพราะอยากได้หนังฮิปโป เธอจึงหนีออกจากพระราชวังไปที่วังบาดาลโดยไม่บอกใคร
เจ้าชายก็พยายาม อุตสาหะ เสาะแสวงหาข่าวของเจ้าหญิง...
จนรู้ว่าเจ้าหญิงอยู่ที่วังบาดาลก็รีบไปหาทันที
ฝ่าฝูงค้างคาวคุณกิตตินับร้อยๆตัว” อุทิศฐานเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ ฝ่ากระแสน้ำอุ่นกัลฟ์ตรีม ไม่ ไม่ ยังไม่พอ ยัง ... ยัง .... ฝ่ามหันตภัยสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา จนกระทั่งหาเจ้าหญิงจนพบ แต่ยังไม่หมดแค่นั้น
เพราะยังมี ปราการด่านสุดท้ายที่น่ากลัวที่สุดคือ... คือ... คือข้ารับให้ของเจ้าหญิง เธอไม่ให้เจ้าชายไปพบจนกว่าจะสามารถสังหารปลาหมึกยักษ์ที่เฝ้าวังได้
การต่อสู้ดำเนินต่อเนื่องกันเป็นเวลานานหลาย ต่อหลายวัน จนกระทั่ง เจ้าหญิงใจอ่อน เห็นแก่ความพยายามของเจ้าชาย เจ้าหญิงเลยยกโทษให้แล้วกลับไปอยู่ในพระราชวังด้วยกันอย่างมีความสุข…” นิทานจบ แต่เรื่องของเขายังไม่จบ เขากำลังรอปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าอยู่...
“หึ...นิทานอะไรไม่ได้เรื่อง” แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ปากกลับกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่
“ผมผิดเองแหละครับ ขอโทษนะครับที่ทำให้เป็นห่วง...” ดวงตากลมโต ใบหน้าโค้งได้รูป ผิวเนียนละเอียด ริมฝีปากสีชมพูอ่อนแลดูนุ่มนวล... ภาพที่เห็นตรงหน้ามันน่ารักเกินจะทานทน!!
ทำไมถึงน่ารักอย่างนี้นะ!!!
“ก็บอกแล้วว่านายไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษหรอก” ฉันซะอีก ที่ทำให้นายเป็นห่วง ขอโทษนะ... กิ๊ฟ
“แล้วหายโกรธผมรึยังหละครับ”
“ฉันไม่ได้โกรธนายซักหน่อย” ฉันไม่เคยโกรธนายหรอก น่ารักแบบนี้ ใครจะไปโกรธลงหละ ขอร้องเถอะนะ ช่วยไปน่ารักไกลๆหน่อยได้มั้ย////
“งั้นไปเต้นหลีดกันเถอะครับ ทุกคนรออยู่”
กิ๊ฟดึงมือของอินทรีให้ลุกไปด้วยกัน
มันทำให้เธอร้อน... ไม่ใช่ที่มือ... หากเป็นที่ใจ...
“อ้าวอินทรี มาอยู่นี่เองหรอ โคลตามหาแทบแย่” เสียงใสของโคลเวอร์แว่วมาแต่ไกล
ศนธิยารีบดึงมือกลับด้วยสัญชาตญาณ
“อ่า อื่ม มาหาฉันทำไมเนี่ย ทำไมไม่ไปเต้นหลีดกัน”
“กะ.. ก็ทุกคนรออินทรีอยู่นะ”
“คร้าบ คร้าบ ไปแล้ว” ศนธิยาลุกขึ้นบิดขี้เกียจ
“นะ นี่ อินทรี เธอเป้นราชินีอยู่นะ ทำท่าแบบนี้ได้ไง”
“อ๊ะ ลืมไป” ศนธิยาเอื้อมมือจะไปขยี้หัวยัยโคตามปกติ แต่ทว่า อะไรบางอย่างในใจทำให้เธอต้องยั้งมือ
“อ่า... วันนี้เธอเป็นนักบวชสุดสวย ฉันไม่ควรทำให้หัวเธอยุ่งสินะ เดี๋ยวคุณมือกลองจะฆ่าฉันเอา”
“เย้ย” กิ๊ฟอุทานเล็กน้อยด้วยความตกใจปนขบขัน
“ฮ่า ฮ่า” ส่วนอินทรีตัวดีก็ยังหัวเราะร่วนกับยัยโคที่หน้าแดงเป็นลูกตำลึง
“อะ อินทรีอะ”
“นี่จะไปเต้นหลีดกันไม่ใช่หรอ ไปได้แล้ว” อินทรีหัวเราะร่าแล้วเดินนำออกไปอย่างรวดเร็ว....
จบ....
คุยกันหน่อย
เป้นไงบ้างครับชอบกันรึเปล่า
เอนทรี่นี้ได้รับความอนุเคราะห์จากหลายฝ่าย
ทั้งพ่อกิ๊ฟที่ช่วยแต่งบท (ขอแอบนินทา พ่อกิ๊ฟหาตัวยากมากเลยครับ เป็นคนสำคัญ กว่าจะหาตัวเจอแทบตาย)
และพี่ค่อนที่ช่วยวาดรูปให้
ขอบคุณมากนะครับ
หวังว่าจะชอบกันนะ
อันนี้ก็คงเคลียร์เรื่องความรู้สึกของอินทรีต่อกิ๊ฟได้มากขึ้น (มั้ง)
ผมรีบลงเพราะแม่โคจะไปเชียงใหม่
ชอบกันเปล่าหงะ งุงิ ตอนด้วยนะครับผม^ ^
edit @ 6 Nov 2008 01:05:15 by [veho+อินทรี
edit @ 6 Nov 2008 07:20:56 by [veho+อินทรี
(หัวเราะ)
ของดียามดึก
อา ได้เห็นมุมนี้ของอินทรีแล้วรู้สึกแปลกๆดี
เหมือนเห็นแง่มุมอินทรีในเวอร์ชั่นที่เป็นผู้หญิง(?)แบบชัดเจนเลยแฮะ
งานนี้อุปสรรคก็คือกำแพงในใจอินทรีสินะ
ท่อนกิ๊ฟเล่านิทานฮามากมาย สมแล้วล่ะที่อินทรีจะยิ้ม
กิ๊ฟน่ารัก กิ๊ฟเท่ โฮก
และอินทรีก็ยังเป็นเคะปากแข็ง ติดตาม
#1 By ฟ้าเหมือนฝัน on 2008-11-06 00:31